Eccentric Soul

Sabi mo kapag umulan, may sorpresa ka. Pero nakalipas na ang unang ulan ng summer e hindi ka pa rin nagpapakita. Wari ba’y nakalimutan ang pangakong sa aki’y magpapasaya. Pero naintindihan ko naman kasi nakita kita sa bookstore na madalas nating tambayan. May hawak ka pang kape habang nakikipaglokohan ‘don sa mukhang librarian. Pero pinakilala mo at siya pala ‘yung kinukwento mong crush mo sa akin. Kaya ang sagot ko sa kanya ‘nung nakipagkamay sya ay : “I heard a lot of things about you!”(O, ingles pa ‘yon wala siya) Naiintindihan ko kasi gusto ko lagi kang nakikitang masaya. E siguro ‘nung unang ulan ng summer ay kasama mo siya. Kaya ‘yung sorpresa mo ay wala nang halaga. Akala ko ay ‘yung porselas na nakita ko sa bulsa mo ‘nung magkasama tayo ang isosorpresa mo sa akin. E ang nangyari, nakita ko nang suot ‘nung crush mo na ‘yun. Kaya ekis ka porselas. Ekis ako na masyadong assuming pagdating sa’yo. Pero hindi mo alam kung gaano halos napunit ang puso ko. Kasi bukod sa nakal...

These scars will always remind me on how I tried to hide from my 6th grade crush during our graduation picture. These scars will always remind me when he said that it doesn’t matter if I have it or not that I should let it, no matter how many acne scattered and occupied my face. These scars will always remind me the pity and hopeless looks of friends who was “concerned” on my situation and how I tried to mask my disappointments and discomfort. These scars will always remind me on how I always wait for someone to say that I am beautiful and mean it even though I think that I am not. These scars will always remind me on how I tried every products I heard. These scars will always remind me on how distorted what real beauty is - that no one will ever approach you when you have those pimples on your face, how frustrating it was because the society makes it the way it is. But these scars will always remind me that even all of those things always put me into almost hopelessness  I ne...

It was a whirlwind of thoughts on how out of the ordinary yesterday was and how we welcome this day. Sabi ni Duque, i-blog ko daw ito. Siguro e lasing pa siya ‘non kasi naghahanap pa siya ng Empi ‘nung sinabi niya na “Carol, i-blog mo ito.” Pero lasing man o hindi, ib-blog ko ang nanyare with that almost 24 hours.  So. To make the long story short… Pumunta kami ng Lobo. Ang paalam ko e sa Mabini kasi naman, hindi ako papayagan sa Lobo like haaay. (Kung nababasa mo ito, ate. Atin atin lang ito. Alam ko namang mahal mo ako kaya intindihin mo na lang. Salamat. :*) Anyway. Simula pa lang, alam kong hindi kami magiging friends ni “Twist and Turns Road on the Way to Lobo”. Nang makaraos sa nakakaliyong daan, huminto kami sa plaza ng Lobo, naghintay ‘nung financer sa pagkain na the best na taga Talahib Pandayan na malayo pa pala so umuna na kami, naiwan ‘yung iba kong kaibigan para tuluyang maghintay, naghanap kami ng resort ‘don sa Malabrigo, nakakita ng may 50 pesos na entrance at ...

Nais ko lang iparating sa’yo, iba ang mapanghusga sa matalino. Maaaring nagamit ka ng utak sa pag iisip sa paggawa ng dalwa pero wala itong kwenta kung walang puso at hindi kompleto ang diwa. Puro mata, puro mata tingin ka ng tingin, walang maisip kung ‘di kritiko. Hindi mo na napapansin, may nayayapakan ka ng tao. At dada ka nang dada, hindi pala totoo. Siguro nga’y boses ay maganda, mataas nga ang marka pero wala nang naisip kung ;di mang husga. Nasayang ang baon, o taong walang puso.  Kaya nga di ba, iba ang mapanghusga sa matalino. May nagawa ka na ba? May napatunayan ka na ba?